dinsdag 26 juli 2016

Daar gaan ze

We hadden ons er al mentaal op kunnen voorbereiden, maar het was vakantie dus ons bezighouden met zorgen hebben we niet echt gedaan. Het was dan ook een aardige shock toen we zagen hoe onze fietsen vervoerd zouden worden: met diverse stukken karton, lint, doek en tape en heel veel creatieve inspiratie van de 'security' werkzaam bij de inpakservice. We mochten zelf niets doen, alleen betalen, en een enkele twijfel over stevigheid die Dorien toonde, werd niet van harte ontvangen.
Nu wachten we in Parijs om te kunnen boarden voor het laatste stukje naar huis. Heel hard hopende dat ook de fietsen heelhuids worden vervoerd naar Amsterdam.
En dat was het dan. We hebben een maand gespendeerd in een land ver weg, waar vaak veel over te lezen is in het nieuws, over economische en technologische ontwikkelingen, maar waar we geen idee van hadden hoe het zou zijn om echt tijd door te brengen. We hebben genoten van de vriendelijkheid van mensen die ons hielpen zodra wij enigszins vragend rondkeken. Wat bruiner, gespierder en met een aantal nieuwe t-shirts en ervaringen sluiten we onze vakantie af. Zaijian? Zaijian! 

maandag 25 juli 2016

Canton Tower, Guanzhou

Als afsluiter van onze vakantie in China een bezoekje aan de Canton Tower. Op 433 meter een mooi uitzicht over de stad. Wel smog, maar dat viel te verwachten. Misschien gaan we morgenochtend nog voor een herkansing, maar misschien ook niet. Dorien is net met knikkende knietjes weer van de plaat gekropen en wil naar huis. Heleen vond het gewoon heel gaaf om 433 meter boven de grond op een glazen plaat te lopen. Zie daarvoor de laatste foto ;)

zaterdag 23 juli 2016

Zhouqing het Zuid-Frankrijk van China

Hieronder een paar foto's met een impressie van de avonden in Zhaoqing. Het klimaat in het Zuid-Oosten van China is in deze periode van het jaar lekker warm (om 22.00 is het nog steeds 30 graden, de zon is dan al 1,5 uur onder). Toen we ons rond het meer in de stad bevonden hadden we al snel het gevoel ons op een boulevard in Zuid-Frankrijk te bevinden. Op de foto zien we rechts naast Dorien een vrouw die allerlei speeltjes verkoopt die licht geven, zoals stuiterballen aan een touwtje. Ook is hier een plein waarop drie dansers een dans voordoen welke geleerd wordt door een grote groep mensen voor het podium, een soort volksvermaak kan je het wel noemen. Beiden doen we een poging mee te dansen, maar we voelen ons toch wat gek en houden het snel voor gezien. 
Het eten hier in China is fantastisch. Eten bestellen doe je voor de hele tafel (waarmee het hele probleem van niet kunnen kiezen wat je moet bestellen ook meteen is opgelost; je kan van alles wat meepikken). Groente en vlees komen dan ook altijd in grote porties. Waar Chinezen over het algemeen tegen verspilling zijn, is dat bij eten niet het geval. Eten moet er in overvloed zijn en 'going Dutch' met de rekening is er niet bij. Als iemand aangeeft te willen betalen dan hoor je daar niet tegenin te gaan. We hebben zelfs twee heren zien duwen en trekken om als eerste bij de serveerster te komen om te kunnen betalen. Het eten dat niet gegeten wordt kan worden meegenomen naar huis, maar als we gestreden wordt om de rekening, leidt vragen om een doggybag wel tot enig gezichtsverlies.  

Lixa Cun

Er was enige twijfel over het vervoersmiddel dat we zouden nemen naar Lixa Cun. De fiets leek in eerste instantie een goede optie. Met een retour-afstand van 50km zou het een mooi dagtochtje zijn. Echter, na ons kort te hebben verdiept in de route, bleek deze voornamelijk langs een weg met, je raadt het al, bouwartikelen te gaan. In Pingle, waar wij een tijdje terug verbleven, hebben wij ons al ruim kunnen verdiepen in de modernste keukens, toiletpotten en zo meer, dus kozen wij voor een hobbelige busrit. Met als bestemming dus Lixa Cun.

Dit dorp is een taoïstisch dorp, gebouwd in een cirkel. Dat maakt oriënteren een drama, hoewel Heleen, die er normaal gesproken wat moeite mee heeft, hier helemaal tot haar recht kwam. Haar taoïstische kompas lijkt goed te werken.

Het was een bijzondere ervaring om door dit dorp te lopen. Niet alleen de vorm draagt daar aan bij, maar vooral doordat het in alle haast is verlaten. Slechts een enkeling woont er nog, naast de verder leegstaande woningen. Wie door een kiertje kijkt of een vervallen deur opent, ziet nog een grote hoeveelheid aan meubels staan. Kasten, potten, brieven... vanalles is nog aanwezig. Het gaf het idee van Pompeii, hoewel het soms zelfs geënsceneerd leek. Sommige verlaten ruimtes dienden nu als opslagplek voor gedroogde kruiden of hooi. De meesten zijn echter overgenomen door een wildgroei aan planten. Een beetje beangstigend zo af en toe.

Onderstaande foto is van een vrouw bij wie Dorien besjes kocht. Op de foto is het niet zichtbaar, maar zij had het mooiste gebit van alle Chinezen die we gezien hebben. Helemaal glanzend, glimmend metaal. Amerikaanse rappers zijn er niets bij ;)

Zij was bijna de enige die we hebben gezien. Net buiten het dorpje is een nieuw dorp gebouwd. Grote huizen, airco, en het heeft niets meer van doen, zo lijkt, met het taoïsme. Dat het taoïstische dorp nog overeind staat lijkt een wonder, veel dingen worden gesloopt zodat iets nieuws de plaats kan innemen. Hier is dat gelukkig niet het geval, maar hoe lang het nog stand houdt is de vraag. Wij waren gedurende 1,5 uur, zo leek, de enige toeristen.

dinsdag 19 juli 2016

Rond Hezhou

Al fietsende rond Hezhou zijn er grote verschillen zichtbaar. Op de bonnefooi een weggetje ingeslagen om gewoon eens rond te kijken. Na een aantal pottenbakkerijen te zijn gepasseerd, kwam ik (Dorien) bij een dorpje zoals ik er meer had verwacht te zien in China, maar nog weinig daadwerkelijk was tegengekomen. De meeste plaatsen die we hadden gepasseerd waren erg vernieuwd. Zelfs het dorp bovenop de berg in Tianmushan, stond zonder uitzondering vol nieuwbouw. Hier in de buurt van het weinig toeristische Hezhou, stond nieuwbouw nog recht naast oude huisjes. Huisjes waar de gaten in de muren zaten en scheuren in het dak. Er werd nog wel gewoond, de was hing buiten. Ik durf niet altijd alles te fotograferen, toch een soort schaamte die over mij komt. Onderstaande beelden durfde ik wel vast te leggen en zijn mijns inziens een mooie weergave van de nieuwbouw die naast een oud huis wordt neergezet. Het lijkt erop dat niet iedereen in het dorp profiteert van economische ontwikkelingen.

Terug in Hezhou fietste ik nieuwsgierig rond. Het viel me op dat ik in vergelijking met de eerste dagen in China, met veel meer Chinees lef door het verkeer beweeg. Dat het stoplicht op rood staat betekent niet meer dat je per se hoeft te wachten en een grote auto kan niet meer zomaar zijn wil doorduwen. Ik lijk al een beetje te integreren.

In onze nieuwsgierigheid fietsten we eind van de dag weer eens van de Googlekaart af. Wat een groot meer moest zijn, was nu een bouwplaats voor de toekomstige wijk 'Country garden'. Daaromheen was heel ver niets te zien. Nog verder in de verte stonden andere hijskranen, takelend aan de toekomst. De weg daartussen, driebaans, nagenoeg leeg. Dan komt toch echt de vraag op waarvoor men bouwt. Wat is het masterplan van China? Op welke toekomst bereiden zij zich voor? Het lijkt ons een goed plan om over tien jaar weer dezelfde locaties in China te bezoeken om te zien hoe dit land zich heeft ontwikkeld en hoe zij zich dan voorbereidt op de toekomst.

Inmiddels zitten we in de bus van Hezhou naar Zhaoqing om daar een aantal dagtochten te maken.

Het China van de toekomst

Hieronder twee foto's van de de bouwplannen van Hezhou beschreven in de andere blog 'rond Hezhou'. In China wordt de stadsplanning groots aangepakt. Enerzijds worden er gigantisch hoge flats gebouwd van makkelijk 40 verdiepingen en deze worden weer afgewisseld met woonhuizen zoals te zien op de tweede foto. Door de steden zo in te richten bestaat er de mogelijkheid om op grondniveau meer groen te creëren. Hiernaast maakt dit het aanleggen van een metronetwerk mogelijk. Wanneer mensen te weidverspreid wonen worden een metronetwerk onbetaalbaar en worden mensen afhankelijk van bus of auto.

Deze manier van bouwen is misschien niet alleen de toekomst van China, maar zal mogelijk in meer dichtbevolkte landen toegepast worden. Het blijkt dat mensen wonend in dichtbevolkte omgevingen, minder uitlaatgassen uitstoten en gemiddeld minder overgewicht hebben. Wat de algehele kans op welvaartsziekten verkleind en daarmee de zorgkosten drukt. Daarnaast zijn stookkosten in steden gemiddeld lager vanwege de dichte bebouwing. Wat je in de zomer koel houdt, houdt je in de winter warm.

De woning op de bovenstaande is een de VIP locatie en alleen binnen handbereik van de allerrijksten van China, schatten we zo in.

In het centrum van Groningen is het inmiddels toegestaan tot 4 a 5 verdiepingen hoog woningen te bouwen. Eerder werd er niet veel hoger gebouwd dan twee verdiepingen.

zondag 17 juli 2016

Yuantouzhen naar Hezhou en het dagelijks leven op het platteland

Een groot deel van onze tochten speelt zich af in het platteland. Hieronder proberen we een beeld te scheppen van dat platteland. Jullie hebben al enkele foto's gezien, van bijvoorbeeld graanvelden en bergen, maar tijdens het fietsen valt niet alles te fotograferen. Vandaar dus deze schets.

In ruraal gebied zie je veel verschillende voertuigen. Vrachtwagens, open Jeeps, busjes, en allemaal in gebruik voor transport van goederen. Ook op brommers wordt van alles vervoerd: gastanks, liefst vier of vijf tegelijk, takken en hele volksstammen verhuizen zich met behulp van brommertjes. Handkarren zie je ook nog steeds, net als fietsen, hoewel in mindere mate. 

De dorpjes die we passeren verschillen van grootte, maar wat in elk dorp aanwezig is, zijn supermarktjes. Soms wel vijf bij elkaar, op 20 huizen. Net als de bij de verkoop van meloenen die we hier ook overal zien, vragen wij ons af hoe ze daar toch van rond kunnen komen. Als iedereen meloenen verkoopt, aan wie verkoop jij dan jouw meloenen?

De mensen in de dorpjes zijn van verschillende leeftijden. Onze verwachting was dat we vooral ouderen zouden zien, gezien de grote trek naar de steden, wat Ruben Terlou ook benadrukte in zijn documentaire 'Langs de Oevers van de Yangtze'. Toch zien wij ook veel mensen in 20-30. Zijn die enkel op bezoek bij familie? 

Het harde werken op het land vindt vooral in de ochtend en eind van de dag plaats. Op het middaguur is niemand buiten, dan wordt er gegeten en gekaart. Heel veel gekaart. Om geld.

Al fietsend door de dorpen zien we veel graan en maïs gedroogd worden. De betonnen pleintjes voor de huizen dienen daarvoor. Het graan wordt uitgespreid over de gehele stoep. De brommers, die hier vaak binnen in de woonkamer gestald worden, rijden dan gewoon over het graan naar binnen.

Zowel mannen als vrouwen doen het werk op het land. Met manden op de rug of een stok over de schouder met de last aan beide zijden verdeeld, wordt de oogst binnengehaald. Dat het zwaar werk is, is goed aan de ouderen te zien. Zij kunnen enkel nog met diep gebogen ruggen over straat. 

Wie een snelle blik in de woonkamers werpt, zal nog met grote regelmaat een foto van Mao tegenkomen. Hij lijkt nog steeds op veel plaatsen een belangrijk man te zijn. In die woonkamers vindt men meestal een grote televisie, gestalde brommers en een kooktoestel. Alsof alles in een ruimte moet staan/plaatsvinden. Wij vragen ons dan ook af wat er in de andere kamers gebeurt, van de huizen die in bonte kleuren, verspreid staan op het platteland. 

Inmiddels zijn we aangekomen in Hezhou. De fietstocht vanaf Yuanthouzhen gaf weer een ander beeld van het Karstgebergte. Wat rommeliger beeld, en weer veel nieuwbouw die niet door Google op de kaart was gezet. We voelden ons ware ontdekkingsreizigers!